در سومین سالگرد راه‌اندازی کمپین «سه‌شنبه‌های اعتراض به اعدام»، شاهد اوج‌گیری بی‌سابقه‌ی این حرکت مدنی و گسترش دامنه نفوذ آن در میان آحاد جامعه هستیم. این جنبش اعتراضی که ریشه‌هایش در بطن فضاهای محدود زندان‌ها شکل گرفت، اکنون به گفتمانی فراگیر بدل شده و پژواکی گسترده در میان طبقات گوناگون جامعه یافته است. تداوم هفتگی این پویش، مفهوم «پایان اعدام» را در ذهن عموم تثبیت کرده و تلاش برای خاموش کردن یا نادیده گرفتن آن را برای حاکمیت دشوارتر نموده است. ورود این جنبش به سومین سال خود، صرفاً نشان‌دهنده بقایش نیست، بلکه گواه عمق یافتن و توسعه دامنه آن است؛ مطالبه‌ای که هم‌اکنون هم‌گام با سایر خواسته‌های اجتماعی مردم مطرح می‌گردد. در یکصدوهفتمین هفته اجرای این کمپین، شهروندان و جوانان معترض در ده‌ها شهر کشور، با سردادن شعارهایی علیه اعدام، حمایت خود را از این خواسته حیاتی اعلام داشتند. این همبستگی، پیوند عمیق میان مطالبات زندانیان و خشم عمومی را نمایان می‌سازد. این موج اعتراضات، که پس از رویدادهای ناگوار دی‌ماه ۱۴۰۴ شتاب بیشتری یافت، ارتباط آشکاری میان خواسته‌های مردمی و کمپین «نه به اعدام» را به تصویر می‌کشد. معرفی شهرهایی همچون بیرجند، تبریز، تهران، شهرکرد، کرمانشاه، سنندج و ده‌ها نقطه دیگر، گستره جغرافیایی این همبستگی را روشن می‌سازد. عباراتی نظیر «حمایت از سه‌شنبه‌های اعتراض به اعدام» و «زندان و تبعید دیگر کارساز نیست» گواه هم‌گرایی قابل توجه میان خواسته‌های کف خیابان و زندانیان است. این هم‌صدایی گسترده، دامنه تأثیرگذاری کمپین را افزوده و «نه به اعدام» را به زبانی مشترک برای ابراز نارضایتی تبدیل کرده است.