بامداد روز چهارشنبه، دو مرد که برادرزاده و عمو بودند، در زندان قزوین اعدام شدند. این دو نفر که با اتهامات مرتبط با مواد مخدر روبرو بودند، بدون اطلاع خانواده و بدون آخرین ملاقات اجرا شدند. این اتفاق در حالی رخ داد که تنها دو روز پیش از آن، سهیلا اسدی، بانوی ۳۰ سالهای که قربانی ازدواج اجباری شناخته شده بود، در زندان دستگرد اصفهان به چوبه دار سپرده شد. وی چهار سال پیش به اتهام قتل دستگیر شده بود.
این اعدامهای پرتعداد، در تقابل آشکار با مفاد اصلی منشور جهانی حقوق بشر قرار دارد. ماده سوم این منشور بر حق بنیادین حیات تأکید دارد و سلب این حق تنها در شرایط کاملاً مشخص و بر اساس قوانین دقیق امکانپذیر است. اجرای احکام اعدام، با ماهیت غیرقابل برگشت و امکان بروز خطای قضایی، و همچنین برخی روشهای اجرایی که میتواند مصداق شکنجه تلقی شود، با روح این تعهدات بینالمللی سازگار نیست.
علاوه بر این، ایران به عنوان یکی از امضاکنندگان میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی، تعهداتی در زمینه رعایت اصول دادرسی عادلانه و محدود کردن صدور حکم اعدام به جرایم بسیار سنگین دارد. اما گزارشها از عدم شفافیت در فرآیندهای قضایی و فقدان استقلال دادگاهها، این نگرانی را افزایش میدهد که اجرای چنین احکامی، دور از معیارهای حقوق بشری بینالمللی صورت میگیرد. تداوم این روند، حاکی از بحران عمیق حقوقی و مشروعیت در نظام قضایی ایران است.
