نظامی که پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ بنیان نهاده شد، از همان ابتدا نهادی را تحت عنوان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تأسیس کرد که کارکرد اصلی آن، فراتر از یک نیروی صرفاً دفاعی، به عنوان موتور محرکه ایدئولوژیک برای بقای حاکمیت تعریف شد. این سازمان از بدو پیدایش، وظیفه کنترل جامعه، انهدام هرگونه تشکیلات مخالف و دفع تهدیدات داخلی علیه ساختار قدرت را بر عهده گرفت. این ماموریت طی بیش از چهار دهه با تشدید خشونت، برخورداری از مصونیت نهادی و نفوذ عمیق در بخش‌های اقتصادی کشور پیگیری شده است. سرکوب اعتراضات مردمی در مقاطع مختلف، از جمله سال‌های ۱۳۹۶ و ۱۳۹۸ و همچنین ناآرامی‌های اخیر دی‌ماه ۱۴۰۴، نشان‌دهنده تداوم و سازمان‌یافتگی رویه‌ای مشخص در مواجهه با نارضایتی‌های عمومی است. در این روند، نقش سپاه از حمایتی صرفاً امنیتی به هدایت مستقیم و اجرای عملیات قهرآمیز ارتقا یافته است. شواهد عینی از دی‌ماه ۱۴۰۴، شامل گزارش‌های میدانی و قطعی گسترده ارتباطات، بر عملیات هدفمند سرکوب، موج وسیع بازداشت‌ها و تلاش برای پنهان‌سازی ابعاد واقعی اتفاقات تاکید دارد. برآوردهای اولیه حاکی از آن است که هزاران نفر جان خود را از دست داده و ده‌ها هزار نفر بازداشت شده‌اند؛ آماری که به دلیل محدودیت‌های ارتباطی و پنهان‌کاری، همچنان در ابهام قرار دارد. در همین حال، همین ساختار که مسئولیت کنترل داخلی را بر عهده دارد، در عرصه بین‌المللی نیز درگیر فعالیت‌هایی چون صدور تروریسم و حمایت از نیروهای نیابتی است. گنجاندن نام سپاه در فهرست‌های تروریستی بین‌المللی، بازتابی از الگوی پایدار و فراملی خشونت و اقدامات مجرمانه این نهاد تلقی می‌شود.