ماه ژانویه ۲۰۲۶ در ایران با ابعاد هولناکی از خشونت سیستماتیک و نقض حقوق بشر همراه شد. در حالی که اعتراضات مردمی در صدها شهر گسترده شده بود، نیروهای حاکمیتی پاسخی جز سرکوب مرگبار و سازمان‌یافته ندادند. افزایش نگران‌کننده مجازات مرگ در مراکز اصلاح و تربیت، تنها بخشی از یک کمپین خشونت‌آمیز و جنایتکارانه علیه انسانیت در جامعه بود. شواهد عینی، یافته‌های پزشکی و اطلاعات درز کرده از درون ساختار قدرت، از اجرای «سیاست نابودی» علیه تظاهرکنندگان حکایت دارد. در این فجایع، طیف وسیعی از جامعه، از جوانان و نوجوانان گرفته تا سالخوردگان، هدف گلوله‌های مستقیم، اعدام‌های میدانی و حذف‌های حساب‌شده قرار گرفتند. حتی بیمارستان‌ها نیز به صحنه‌هایی برای ربایش و قتل مجروحان تبدیل شدند. گورهای دسته‌جمعی، مانند مورد کشف شده در بهشت رضوان مشهد، برای پنهان‌کاری جان‌باختگان مورد استفاده قرار گرفت. رسانه‌های رسمی از کشته شدن بیش از سه هزار و صد نفر خبر دادند، اما برآوردهای مستقل رقمی بسیار بالاتر را نشان می‌دهند. حدود پنجاه هزار نفر بازداشت شدند که شامل فعالان، دانشگاهیان، هنرمندان و حقوقدانان می‌شد؛ بسیاری از آنان قربانی ناپدیدسازی اجباری، شکنجه و اعترافات اجباری شدند. مقامات امنیتی و قضایی به صراحت از «مجازات سریع و بی‌رحمانه بدون رعایت اصول دادرسی» سخن گفتند، که بیانگر ماهیت هدفمند و برنامه‌ریزی شده این کشتارهاست. این جنایات، شامل قتل‌عام، شکنجه، تجاوز و اعدام‌های فراقانونی، نیازمند تحقیقاتی بی‌طرفانه است. در مجموع، دست‌کم ۳۴۱ زندانی در ژانویه ۲۰۲۶ اعدام شدند که ۷۲ مورد آن در روزهای پایانی ماه رخ داد؛ این یعنی میانگین یک اعدام در هر دو ساعت، نشان‌دهنده استراتژی رژیم در استفاده از مجازات مرگ برای ایجاد وحشت است.