یکی از نکات مبهم و قابل تأمل این پرونده، سکوت گزارش رسمی درباره وضعیت حضور وکلای مدافع متهمان است. مشخص نیست آیا این افراد از حق داشتن وکیل انتخابی برخوردار بودهاند یا وکیل تسخیری برایشان تعیین شده است. این فقدان اطلاعات، پرسشهای جدی درباره تضمین حق دفاع متهمان و رعایت اصول دادرسی عادلانه مطرح میسازد.
در بستر پروندههایی با ماهیت امنیتی و اتهامات سنگین، اتکای انحصاری به اعترافات متهمان، آن هم بدون ذکر جزئیات چگونگی اخذ این اقرارها یا شرایط بازجویی، نگرانیها در خصوص احتمال اعمال فشار و اجبار را تشدید میکند. گزارشهای منتشرشده، هیچ اشارهای به بررسی ادعاهای احتمالی مبنی بر اخذ اعترافات تحت شکنجه یا فشارهای روانی ندارد، که این خود ناقض موازین حقوق بشری و دادرسی منصفانه است.
در مقام تحلیل، این روند رسیدگی قضایی، با وجود تمرکز بر قرائت کیفرخواست و پخش مستندات تصویری، فاقد شفافیت لازم در خصوص رویههای حقوقی و تضمین حقوق متهمان است. پرسش اساسی این است که آیا در چنین شرایطی، عدالت به درستی اجرا شده و حق دفاع مؤثر برای متهمان تضمین گردیده است؟
