در پی بروز اعتراضات و سر دادن شعارهای اعتراضی از سوی زندانیان در بند ۷ زندان اوین، مسئولان قضایی این مرکز، شماری از زندانیان سیاسی را با مجازات انضباطی مواجه ساخته و از حق ملاقات با خانواده محروم کرده‌اند. این اقدام که ظاهراً واکنشی مستقیم به ابراز مخالفت زندانیانی چون شاهین ذوقی‌تبار و بیژن کاظمی است، دامنه وسیعی یافته و ده‌ها زندانی سیاسی دیگر، از جمله رضا ولی‌زاده، سیامک امینی و حمید اردلان را نیز در بر گرفته است. این ممنوعیت که از سوی بلندگوی سالن یک بند ۷ به صورت «تا اطلاع ثانوی» ابلاغ شده، نشان‌دهنده تشدید تمهیدات کنترلی و انضباطی در این زندان است. به نظر می‌رسد این رویکرد، تلاشی برای سرکوب هرگونه ابراز همبستگی با جنبش‌های اعتراضی اخیر و جان‌باختگان باشد. اینگونه برخوردها، در حالی که با هدف ایجاد جوی رعب‌آور صورت می‌گیرد، می‌تواند در افکار عمومی حساسیت‌برانگیز شده و به تقویت همبستگی ملی با زندانیان سیاسی منجر شود. تاریخ گواه است که راهبرد سرکوب، راهکاری پایدار برای حل بحران‌های اجتماعی و نارضایتی‌های ریشه‌دار نیست.