شامگاه هیجدهم دی ماه، در میان هیاهوی خیابان آزادی تهران، زندگی مردی سی و پنج ساله با شلیک گلوله به پایان رسید. اکبر چراغی، که به دلیل ناشنوایی قادر به شنیدن هشدارهای پیرامون خود نبود و همچنین با اختلال در تکلم مواجه بود، قربانی خشونت حکومتی شد. وی که مسئولیت نظافت دفتر انجمن ناشنوایان را بر عهده داشت، در حالی جان باخت که هیچ صدایی را نشنید. این حادثه تلخ، بار دیگر فقدان جامعه را در حمایت از اقشار آسیب‌پذیر و معلولین نمایان می‌سازد. نبود مکانیزم‌های حمایتی مؤثر برای این گروه‌ها، آن‌ها را در معرض خطرات بیشتری قرار می‌دهد.