در پی خیزش‌های اعتراضی اخیر، ساختار قدرت در ایران رویکردی تدافعی به خود گرفته و از حالت واکنش به سمت پیشگیریِ قاطعانه تغییر جهت داده است. مقامات قضایی و امنیتی ایران با جرم‌انگاریِ ابزارهای نوین ارتباطی، از جمله اینترنت ماهواره‌ای، در پی ایجاد "حصارِ تاریکی" برای سرکوب‌های آتی هستند. این رویکرد، که با جرم‌انگاریِ استفاده شخصی از تجهیزات ماهواره‌ای تحت عنوان "جاسوسی" آغاز شده، به دنبال ایجاد ترس و انزوای اجتماعی است تا هرگونه همبستگی با مخالفان را غیرممکن سازد. علاوه بر این، تهدید چهره‌های شناخته‌شده و انکارِ قاطعانه بازداشت کودکان، نشان از تلاش نظام برای ایجاد فضایی خفقان‌آور و بدون امکان اطلاع‌رسانی برای سرکوب‌های آینده دارد. این گزارش به بررسی ابعاد این "مهندسیِ سکوت" و بنیان‌های حقوقیِ اقدامات پیش‌دستانه در جهت سرکوب می‌پردازد.