در حالی که مسئولان حکومتی مشغول برگزاری جشن‌ها و نمایش‌های نوری در پایتخت بودند، صدای اعتراض شهروندان تهرانی از پشت‌بام‌ها و پنجره‌ها برخاست. این اقدام اعتراضی که شبانه انجام شد، پاسخی بود به سرکوب اعتراضات سال ۱۴۰۴ و یادآوری زخم‌های عمیق برجای مانده از آن وقایع. بسیاری از خانواده‌ها، به‌ویژه کسانی که عزیزان خود را از دست داده بودند، این جشن‌ها را توهینی آشکار به درد و رنج عمومی و بی‌اعتنایی به جان‌باختگان تلقی کردند. در بخش‌های مختلف تهران، شعارهایی چون «مرگ بر خامنه‌ای» و «امسال سال خونه، موشعلی سرنگونه» در فضایی امنیتی طنین‌انداز شد و عمق شکاف میان حاکمیت و مردم را بیش از پیش نمایان ساخت. این اعتراضات که بدون حضور در خیابان‌ها و تنها از درون منازل صورت گرفت، نشان‌دهنده روحیه مقاومت و خلاقیت شهروندان در شرایط محدودیت‌های شدید برای ابراز نارضایتی است. کارشناسان این رفتار را بازتابی از تاب‌آوری و خشم انباشته مردمی می‌دانند که خاطره تلخ اعتراضات گذشته هنوز در ذهنشان زنده است.