بامداد دوشنبه بیستم بهمن‌ماه ۱۴۰۴، زمستان ایران شاهد اجرای احکام اعدام برای حداقل ۱۲ تن در زندان‌های گوناگون کشور بود. این روز تلخ، کام مرگ را برای زندانیانی رقم زد که احکامشان در نقاط مختلف کشور به مرحله اجرا درآمد. در زندان کرمان، شهلا دولت‌آبادی به اتهام قتل، آخرین نفس‌هایش را کشید و قصاص او اجرا شد. همین‌گونه، بامداد همان روز، صیدعلی کلامی در کاشان و کیوان اکبری در اصفهان، هر دو در ارتباط با جرایم مواد مخدر، اعدام شدند. در ساوه نیز، هوشنگ شوخی که پیش از این به اتهام قتل به اعدام محکوم شده بود، سرنوشتی مشابه پیدا کرد. این رویدادهای ناگوار، زنگ هشداری جدی برای وضعیت حقوق بشر و افزایش چشمگیر اجرای مجازات اعدام، به ویژه در پرونده‌های مرتبط با مواد مخدر و جرایم علیه اشخاص، در ایران محسوب می‌شود. از نگاه تحریریه، تکرار این گونه اعدام‌ها، به خصوص در پرونده‌های مواد مخدر که گاهی فاقد رسیدگی عادلانه هستند، نشان‌دهنده سیاستی است که کمتر به جنبه‌های اصلاحی و بازپروری توجه دارد و بیشتر بر رویکرد تنبیهی تمرکز می‌کند.