تحلیل نگارنده این است که اظهارات ترامپ بیش از آنکه یک موضع رسمی دولت آمریکا باشد، تلاشی برای نمایش قدرت و ابزاری در معادلات دیپلماتیک است. وی با پیوند زدن مسئله توافق هسته‌ای ایران به موقعیت استراتژیک دیه‌گو گارسیا، تلاش می‌کند تا بر اهمیت پایگاه‌های دوردست آمریکا در تأمین امنیت منطقه‌ای و جهانی تأکید کرده و در عین حال، اهرم فشاری را برای پیشبرد اهداف سیاست خارجی خود ایجاد کند. این رویکرد، نمایانگر رویکرد عمل‌گرایانه و گاه تهاجمی ترامپ در قبال مسائل بین‌المللی است که همواره با ابهاماتی همراه بوده است.