شواهد دلخراشی از شلیک مستقیم به سمت مردم بیسلاح، حتی در مراحل پایانی جان باختن، به دست رسیده است. این اقدامات، فراتر از هرگونه توجیهی، نقض آشکار حقوق اولیه انسانی و مغایر با قوانین بینالمللی است. نادیده گرفتن جان انسانها و اعمال خشونت بیپروا، حاکمیت قانون را زیر سوال برده و به جامعه آسیبهای عمیقی وارد میکند.
از تهران و اهواز گرفته تا شهرهای کوچک، روایتها همگی از استقرار یک حکومت نظامی پنهان حکایت دارند. گسترش ایستهای بازرسی، کنترل تلفنهای همراه و گشتهای شبانه، فضایی از ترس و ناامنی را ایجاد کرده است. ناپدیدسازی قهری دهها هزار نفر، از دانشجویان تا پزشکان و خبرنگاران، و سکوت در برابر وضعیت سلامت آنان، نگرانیهای جدی را در خصوص سرنوشت بازداشتشدگان برانگیخته است.
این حجم از سرکوب و نقض حقوق بنیادین، نه تنها فصلی تلخ در تاریخ کشور رقم زده، بلکه پیامدهای بلندمدتی برای اعتماد عمومی و ثبات اجتماعی خواهد داشت. جامعه نیازمند پاسخگویی شفاف و توقف فوری این خشونتها است.
