احتمال رسیدن به یک توافق هسته‌ای با ایران، در حالی که سطوح غنی‌سازی اورانیوم به میزان «نمادین» کاهش یابد، از دیدگاه منتقدان در میان قدرت‌های رقیب آمریکا، نه تنها یک پیروزی چشمگیر دیپلماتیک محسوب نمی‌شود، بلکه می‌تواند به عنوان نشانه‌ای از تجدیدنظر در رویکردهای پیشین تلقی گردد. این سناریوی نوظهور، پرسش‌های جدی را درباره استراتژی بازدارندگی و نحوه واکنش جامعه بین‌المللی در قبال برنامه هسته‌ای ایران مطرح می‌کند. در واقع، حفظ قابلیت غنی‌سازی، حتی در سطوح پایین، می‌تواند از منظر برخی کشورها، سیگنالی از انعطاف‌پذیری بیش از حد در مذاکرات تلقی شود و این نگرانی را دامن بزند که توافق حاصله، نتواند اهداف بلندمدت مهار هسته‌ای را به طور کامل تأمین کند. تحلیلگران معتقدند این رویکرد، نیازمند بازنگری در مفاهیم کلاسیک بازدارندگی در محیط ژئوپلیتیکی پیچیده فعلی است.