انقلاب بهمن ۱۳۵۷، نقطه عطفی در تاریخ معاصر ایران، به سلطنتی پنجاه ساله پایان داد و اراده ملت را به نمایش گذاشت. حکومت پهلوی، که با حمایت قدرت‌های خارجی بر سر کار بود، سرانجام در برابر خشم عمومی و شعارهای "مرگ بر شاه" فرو ریخت. این دگرگونی تاریخی، با وجود آنکه امید به استقرار آزادی و دموکراسی را زنده کرد، اما انحراف مسیر انقلاب، راه را برای ظهور شکلی دیگر از استبداد هموار ساخت. تاریخ مشروطه نیز گواه همین چرخه است؛ پس از شکست سلطنت مطلقه و تلاش برای نظام پارلمانی، دخالت بیگانگان و کودتای ۱۲۹۹، بستر را برای سلطنت خودکامه رضاخان فراهم آورد. وابستگی او به قدرت‌های خارجی و پیامدهای ویرانگر حکومتش، درس تلخی از ماهیت استبداد به جامعه آموخت. حکومت فرزندش، محمدرضا شاه، که پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و با پشتیبانی غرب دوباره مستقر شد، با سرکوب دولت ملی دکتر مصدق، امید به حاکمیت مردمی را از میان برد. تلاش مصدق برای ملی کردن صنعت نفت و ایستادگی در برابر استعمار، نمونه‌ای از تلاش برای بازگرداندن حق تعیین سرنوشت به مردم بود که با مداخله خارجی ناکام ماند. این وقایع تاریخی، ضرورت هوشیاری در برابر توطئه‌های خارجی و حفظ دستاوردهای مبارزات مردمی را بیش از پیش آشکار می‌سازد. تجربه گذشته تلویحاً تأکید دارد که راه گذار از استبداد به سوی حکومتی برخاسته از مردم، مسیری پرفراز و نشیب است که نیازمند وفاق ملی و درک عمیق از دسیسه‌های جهانی است.