دی‌ماه ۱۴۰۴ برای استان‌های مازندران و گلستان، یادآور یکی از تلخ‌ترین فصول اعتراضات مردمی در سال‌های اخیر ایران بود. گزارش‌ها از به‌کارگیری سلاح‌های جنگی علیه شهروندان، و حتی شلیک تیر خلاص به مجروحان، تصویری هولناک از شدت سرکوب ترسیم می‌کند. نکته تکان‌دهنده دیگر، استفاده از نوجوانان و جوانان کم‌سن‌وسال در صفوف اول نیروهای امنیتی برای مقابله با تظاهرات بود که نشان از رویکردی غیرانسانی و ناامیدانه در خاموش کردن صداهای مخالف دارد. این حوادث، پرسش‌های جدی درباره مسئولیت‌پذیری و پایبندی به اصول اولیه حقوق بشر را در مواجهه با مطالبات اجتماعی برمی‌انگیزد. به نظر می‌رسد رویکرد امنیتی صرف، نه تنها نتوانسته به آرامش پایدار منجر شود، بلکه زخم عمیق‌تری بر جامعه نهاده است.