پس از گذشت بیش از دو ماه از محدودیت‌های گسترده و فراگیر در دسترسی به اینترنت در سراسر ایران، بخش وسیعی از جمعیت کشور همچنان از اتصال به شبکه‌های ارتباطی بین‌المللی محروم هستند. این وضعیت که همزمان با تشدید تنش‌های منطقه‌ای و گمانه‌زنی‌ها درباره حملات احتمالی به زیرساخت‌های کشور پدیدار گشته، موجی از نگرانی و اضطراب را در میان هموطنان خارج از کشور به راه انداخته است. بسیاری از ایرانیان مقیم خارج، در بحبوحه این قطعی سراسری، از احوال سلامت و امنیت نزدیکان خود در وطن بی‌خبر مانده و این فقدان ارتباط، راه هرگونه اطمینان‌بخشی یا تبادل اطلاعات حیاتی را مسدود کرده است. جامعه ایرانی در خارج از کشور، با ابراز دلواپسی فراوان نسبت به وضعیت عزیزان خود، خواستار تجدیدنظر فوری در سیاست‌های محدودکننده ارتباطی و تلاش برای رفع این انسداد ارتباطی است. فقدان دسترسی پایدار و همگانی به اینترنت، عمق بحران ارتباطی را بیش از پیش نمایان ساخته است.