دولت آمریکا بر آمادگی خود برای تأمین امنیت مسیرهای حیاتی کشتیرانی، به ویژه تنگه هرمز، تأکید ورزیده است. منطق پشت این سیاست، بر پایه این ایده استوار است که «گاهی برای کاهش تنش، افزایش اولیه آن ضروری است». این رویکرد، با هدف ایجاد قطعیت در معادلات منطقه، در تلاش است تا با نشان دادن قاطعیت و آمادگی برای استفاده از ابزارهای قدرتی، از وقوع درگیری‌های گسترده‌تر جلوگیری کند. این استراتژی، که در دسته «دیپلماسی اجبار» قرار می‌گیرد، به دنبال تغییر در درک ایران از پیامدهای اقداماتش است.

تحریم‌های اقتصادی سنگین نیز بخشی از این استراتژی کلان محسوب می‌شوند و هدف نهایی، وادار کردن جمهوری اسلامی به بازنگری در سیاست‌های منطقه‌ای و هسته‌ای خود از طریق افزایش هزینه‌های این سیاست‌ها است. این رویکرد، در عین پیچیدگی، به دنبال مدیریت منازعات در خاورمیانه است.