از منظر تحلیلی، این حرکت نظامی آمریکا را می‌توان در دو جهت ارزیابی کرد: از سویی، تلاشی برای بازدارندگی و حفظ توازن قوا در برابر تحرکات منطقه‌ای؛ و از سوی دیگر، امکانی برای تشدید تنش‌ها و دامن زدن به رقابت‌های نظامی. هزینه‌های مالی و انسانی چنین اعزام‌هایی همواره محل بحث بوده و پیامدهای آن می‌تواند فراتر از اهداف اعلام شده باشد. جامعه بین‌المللی با دقت این تحولات را رصد می‌کند، چرا که هرگونه تغییر در موازنه نظامی می‌تواند تبعات غیرقابل پیش‌بینی برای ثبات منطقه به همراه داشته باشد. این رویکرد دوگانه آمریکا، که ترکیبی از فشار نظامی و پیگیری گفتگو است، سوالاتی جدی درباره استراتژی بلندمدت این کشور در قبال خاورمیانه مطرح می‌سازد.