رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، دونالد ترامپ، با ابراز تردید جدی نسبت به امکان دستیابی به توافق با ایران، بر پیچیدگی‌های رویکرد واشنگتن در قبال تهران تأکید ورزید. او در حالی که هوش و مهارت مذاکره‌کنندگان ایرانی را ستود، اما این توانایی را تضمین‌کننده آمادگی آمریکا برای امضای هرگونه معامله‌ای ندانست. ترامپ، سیاستمداران ایرانی را «مبارزان ناپخته» اما در عین حال «متخصصان بی‌بدیل مذاکره» توصیف کرد و مدعی شد که این تهران است که به دنبال جلب رضایت واشنگتن برای توافق است، نه برعکس. این موضع‌گیری، نشان‌دهنده اهمیت حیاتی منافع ملی در مذاکرات بین‌المللی است، جایی که توانایی‌های فنی طرف مقابل، تنها یک روی سکه است. تحلیلگران بر این باورند که اظهارات ترامپ، تلاشی برای ایجاد اهرم فشار روانی و حفظ موقعیت برتر آمریکا در هرگونه گفتگوی احتمالی آتی است. وی با این سخنان، پیام روشنی به جامعه جهانی و داخلی آمریکا مخابره کرد: هرگونه تعامل، منوط به تأمین منافعی است که از دیدگاه واشنگتن، «برد-برد» محسوب شود. این تردیدها، برخاسته از ارزیابی‌های راهبردی و تجربه‌های پیشین است که نشان می‌دهد اولویت اصلی، حتی در صورت بن‌بست مذاکرات، حفظ و ارتقای منافع ایالات متحده خواهد بود.