جزئیات حاکی از آن است که تموئی، که پس از آزادی قبلی به زندگی عادی در پایتخت بازگشته بود، در یکی از مناطق جنوبی تهران هنگام انجام فعالیتهای شغلی خود، بدون ارائه حکم قضایی توسط نیروهای امنیتی سپاه پاسداران متوقف و بازداشت شده است. ظاهراً در جریان این بازداشت، برخورد فیزیکی خشونتآمیزی رخ داده و ابتدا به یک بازداشتگاه امنیتی منتقل شده است. وی در این مکان، طبق اظهارات، تحت شکنجههای جسمی و روحی قرار گرفته و سپس به بند ۲ الف زندان اوین منتقل شده است. با توجه به تشدید بحران و درگیریهای احتمالی، این فعال سیاسی همراه با دیگر بازداشتشدگان به یک بازداشتگاه امنیتی در شرق تهران و در نهایت به زندان تهران بزرگ منتقل گردیده است.
پروندهای که برای تموئی در دادسرای ناحیه ۳۳ تهران تشکیل شده، اتهام "اجتماع و تبانی" را برای او در نظر گرفته است. با این حال، آنچه بیش از هر چیز جامعه حقوقی و مدافعان حقوق بشر را متأثر ساخته، تداوم بازداشت موقت وی بدون تعیین تکلیف مشخص و محرومیت از دسترسی به وکیل و ملاقات با خانواده است. این رویه، که به وضوح حقوق بنیادین بشر از جمله ممنوعیت بازداشت خودسرانه و حق دادرسی منصفانه را نقض میکند، بر ضرورت توجه بینالمللی به سرنوشت این زندانی سیاسی تأکید میورزد.
در نگاه تحریریه، شیوه برخورد با افرادی چون احمد تموئی، نمایانگر الگویی نگرانکننده در برخورد با فعالان مدنی و سیاسی در ایران است. بازداشتهای خودسرانه، غالباً بدون رعایت دقیق تشریفات قانونی و با نادیده گرفتن حقوق اساسی افراد، به امری رایج بدل شده است. طولانی کردن دوره بازداشت موقت، سلب حق دسترسی به وکیل و انزوای اجباری، ابزارهایی برای اعمال فشار بر متهمان محسوب میشوند که در نهایت نه تنها حقوق فردی را پایمال کرده، بلکه به سرکوب صدای مخالفت و محدودیت فضای جامعه مدنی منجر میگردد. این روند، جامعه حقوق بشری را به مطالبه شفافیت و پایبندی کامل به موازین قانونی در تمام مراحل قضایی و امنیتی فرا میخواند.
