گزارش‌های جدید از وضعیت دسترسی به اینترنت در ایران، تصویری متناقض را نمایان می‌سازد؛ در حالی که بسیاری از شهروندان همچنان با اختلالات گسترده و قطعی‌های خودسرانه دست و پنجه نرم می‌کنند، شواهدی از دسترسی ویژه و اولویت‌دار برخی کاربران خاص به شبکه‌های جهانی حکایت دارد. این وضعیت، در کنار خبرهایی مبنی بر بازداشت افرادی که به دنبال راه‌حل‌های جایگزین برای ارتباط بوده‌اند، موجی از انتقادات و پرسش‌ها را در خصوص تبعیض در دسترسی به اطلاعات و فناوری برانگیخته است. به نظر می‌رسد حکومت با اتخاذ رویکردی گزینشی، دسترسی به امکانات ارتباطی را برای افراد وابسته به خود تضمین کرده است، در حالی که دیگران را از این حق محروم نگه می‌دارد. این پارادوکس دیجیتالی، بر شکاف عمیق‌تر بین حاکمیت و مردم افزوده و نگرانی‌ها در مورد آزادی بیان و دسترسی برابر به اطلاعات را تشدید نموده است.