در فضایی که کشور درگیر تنشهای جنگی است، وضعیت در اوین به نقطه جوش رسیده؛ خدماتی چون آب گرم قطع شده و دسترسی به امکانات بهداشتی و درمانی به حداقل رسیده است. این در حالی است که برخی درهای زندان برای جلوگیری از فرار احتمالی، جوش داده شدهاند و این موضوع نگرانی از ایمنی در صورت وقوع حوادث احتمالی را افزایش داده است.
عدم حضور مقامات قضایی و مددکاران، زندانیان را عملاً بدون حامی رها کرده است. این خلاء مدیریتی، هرگونه پیگیری مشکلات را ناممکن ساخته و تنها به حضور نگهبانان محدود شده است. در چنین شرایطی، کمبود پرسنل زندان نیز مزید بر علت شده و ارائه خدمات اولیه را با چالش مواجه کرده است.
اجرای مصوبه ۲۱۱ که میتوانست بخشی از زندانیان را آزاد یا مرخصی دهد، با محدودیت شدید مواجه شده است. تنها تعداد اندکی از زندانیان که شرایط خاصی داشتند، آزاد شدهاند و این امر در مقایسه با جمعیت زندان و خطرات موجود، ناچیز تلقی میشود. این بیعملی در قبال ضرورت کاهش تراکم زندان، نگرانیهای حقوق بشری را تشدید کرده است.
از سویی، فشارهای امنیتی و محدودیت در ارتباطات با بیرون، فضای زندان را متشنجتر کرده است. تهدید به انتقال اجباری زندانیان، اضطراب و نگرانی را در میان آنان و خانوادههایشان دوچندان نموده است. وضعیت اوین، نقض آشکار حقوق اولیه انسانی زندانیان است که سلامت و امنیت آنان را در معرض تهدیدی جدی قرار داده است.
