در هنگامه تحولات بنیادین پس از سقوط ساختار ولایت فقیه و در آستانه استقرار نظام جمهوری دموکراتیک، "روز جهانی زن" فرصتی مغتنم برای مرور کارزار یکصد ساله زنان ایران در برابر نظام‌های اقتدارگرا فراهم می‌آورد. از نخستین روزهای روی کار آمدن نظام مذهبی، جامعه زنان ایران هدف تبعیض‌های سازمان‌یافته، محدودیت‌های فزاینده و حملات سیستماتیک قرار گرفتند، فشارهایی که با اقدامات سرکوبگرانه نهادهای دولتی به اوج خود رسید. با این حال، روحیه مقاومت در میان زنان ایرانی خاموش نشد؛ آنان با حضوری پررنگ در اعتراض‌ها و قیام‌های مردمی، اغلب نقش‌های کلیدی و هدایت‌گری ایفا کردند. هرچه حاکمان سیاست‌های ضدمردمی را تشدید کردند، زنان با جسارتی مثال‌زدنی در برابر این فشارهای بیرحمانه ایستادند و هزینه‌های گزافی چون زندان، شکنجه، اعدام و حتی جان باختن در خیابان‌ها را متحمل شدند، اما تسلیم نشدند و حضورشان در عرصه اجتماعی و سیاسی تداوم یافت. در طول یک قرن گذشته، علیرغم پیشرفت‌های چشمگیر که ریشه در مبارزات خود زنان دارد، همچنان فاصله قابل توجهی تا دستیابی به برابری کامل و حقوق برابر برای زنان در جامعه احساس می‌شود.