تهدیدهای جدید دونالد ترامپ علیه ایران، از جمله ضرب‌الاجل برای بازگشایی تنگه هرمز و ادعای هدف قرار دادن زیرساخت‌های حیاتی، تحلیل‌های جدی را در محافل سیاسی برانگیخته است. علی مطهری، چهره‌ای شناخته‌شده در عرصه سیاسی ایران، با نگاهی متفاوت، این اقدامات را فراتر از یک واکنش صرف و احتمالاً پوششی برای اهداف استراتژیک بزرگتر در منطقه خلیج فارس ارزیابی کرده است. وی این احتمال را مطرح می‌کند که بلوف‌های رسانه‌ای و تهدیدات نظامی ترامپ، تاکتیکی برای اجرای یک "عملیات فریب" به منظور انحراف افکار عمومی جهان و داخلی از مقاصد اصلی باشد. بر اساس این دیدگاه، تمرکز بر تنگه هرمز یا نیروگاه‌های برق، می‌تواند بهانه‌ای برای پیگیری طرح‌های گسترده‌تر، از جمله تلاش برای اشغال یا تقویت نفوذ در جزایر راهبردی مانند خارک و جزایر سه‌گانه باشد. این جزایر با توجه به اهمیت حیاتی‌شان در کنترل مسیرهای دریایی و منابع انرژی منطقه، موقعیت ژئوپلیتیکی ویژه‌ای دارند و کنترل بر آن‌ها، اهرم فشاری قدرتمند برای آمریکا در مذاکرات آینده و تامین منافع بلندمدت انرژی و نظامی این کشور خواهد بود. از این رو، آنچه در ظاهر به عنوان تهدیدی نظامی نمود پیدا می‌کند، ممکن است در لایه‌های عمیق‌تر، بخشی از یک بازی پیچیده با اهداف چندوجهی باشد. با این حال، نباید از نقش دیپلماسی و فشارهای اقتصادی در کنار این تهدیدات غافل شد؛ ترکیبی که دولت ترامپ همواره برای سوق دادن ایران به مذاکره به کار گرفته است.