تحلیلگران هشدار میدهند که در مواقع جنگی، هیچ مکانی امن نیست و زندانها نیز از این قاعده مستثنی نیستند. زندانیان، به دلیل نداشتن امکان پناهگیری یا خروج، در موقعیت آسیبپذیری مضاعفی قرار دارند. با تکرار حوادثی مشابه آنچه پیشتر در زندان اوین رخ داد، احتمال وقوع فجایع انسانی در زندانها با توجه به تشدید تنشهای منطقهای، نادیدهگرفتنی نیست.
وضعیت موجود، فشارهای مضاعفی بر زندانیان وارد میکند؛ از یک سو خطر حملات احتمالی از بیرون و از سوی دیگر، تشدید محدودیتها و برخوردهای انضباطی در داخل. این دوگانگی، حفاظت از جان زندانیان را به یک اولویت حیاتی و مسئولیت مستقیم قوه قضائیه و سازمان زندانها تبدیل کرده است.
در همین راستا، اجرای فوری مصوبه ۲۱۱ شورای عالی قضایی، که در شرایط اضطراری جنگی، بر لزوم اتخاذ تدابیر حمایتی از جمله تبدیل قرارها، اعطای مرخصی یا آزادی مشروط برای زندانیان بیخطر و انتقال مابقی به مکانهای امن تأکید دارد، حیاتی است. حقوقدانان بر این باورند که این مصوبه، یک تکلیف قانونی فوری برای پیشگیری از فاجعه است.
در صورت عدم اقدام مؤثر و پیشگیرانه، احتمال بروز تلفات گسترده و غیرقابل جبران وجود دارد. خانوادهها و جامعه مدنی با درک این مخاطرات، خواستار اقدام عاجل برای گشودن درهای زندانها و تضمین امنیت جان زندانیان بیدفاع هستند.
