تحلیلگران بر این باورند که تداوم این سیاست‌های محدودکننده، به جای جلوگیری از انتشار اطلاعات، منجر به انزوای فزاینده‌ی ایران در صحنه بین‌المللی و تشدید نارضایتی‌های مردمی خواهد شد. بسته نگه‌داشتن کانال‌های آنلاین، دسترسی آحاد جامعه به منابع آموزشی، خبری و مبادلات اقتصادی را مختل کرده و شکاف دیجیتالی موجود را عمیق‌تر ساخته است. حاکمیت در تلاش است تا از این طریق، صدای مخالفان را سرکوب کند، اما تجربه نشان داده که اطلاعات همواره راهی برای نفوذ می‌یابد.

اینجانب به عنوان یک ناظر بر تحولات رسانه‌ای، معتقدم که راهبرد قطع دسترسی به اینترنت، ابزاری کهنه و بی‌اثر برای مدیریت جوامع در عصر حاضر است. به جای ایجاد موانع در برابر حقیقت، لازم است که شفافیت و دسترسی آزاد به اطلاعات مورد توجه قرار گیرد. آنچه در ایران رخ می‌دهد، نمایانگر تلاشی ناامیدانه برای عقب‌گرد و انکار واقعیتی است که در دنیای متصل امروز، مهار آن دشوار است. این وضعیت، گامی دیگر به سمت انزوای بیشتر و تقویت ناامیدی در میان لایه‌های مختلف جامعه محسوب می‌شود.