این آمادگی‌ها نه تنها بر روی تقویت توان دفاعی، بلکه بر مهار نارضایتی‌های مردمی و حفظ اقتدار داخلی متمرکز شده است. این تغییر در اولویت‌بندی، که از تمرکز بر تهدیدات خارجی به سمت مدیریت چالش‌های داخلی متمایل شده، می‌تواند نشانه‌ای از بلوغ استراتژیک یا در مقابل، اولویت‌بخشی به بقا تلقی شود. اگرچه سرکوب داخلی ممکن است ثبات کوتاه‌مدت را به ارمغان آورد، اما در درازمدت، می‌تواند شکاف بین حاکمیت و جامعه را عمیق‌تر سازد. از سوی دیگر، اگر این رویکرد، فضا را برای مانورهای گسترده‌تر منطقه‌ای باز کند، نیازمند هوشیاری بازیگران جهانی و منطقه‌ای خواهد بود.