در آستانه قرن پانزدهم هجری خورشیدی، ایران با مجموعه‌ای پیچیده از بحران‌های داخلی و خارجی روبرو شده است. گشایش این سال با "انسداد کامل" در عرصه‌های گوناگون، از جمله روند دیپلماسی، وضعیت اقتصادی و معادلات سیاسی داخلی، نویدبخش دورانی پر تلاطم است. این انسداد، زمینه‌ساز وقوع رویدادهای مهمی چون انفجارهایی در بندرعباس و یک درگیری نظامی دوازده روزه شده است. همچنین، تحولات اجتماعی در دی‌ماه که منجر به "انقلاب ملی ایرانیان" توصیف شده و حملات مجددی که در اسفند ماه متوجه نظام حاکم گردیده، نشانه‌هایی از فشارهای مضاعف بر ساختار سیاسی کشور محسوب می‌شوند. این فشارهای فزاینده، چشم‌انداز آینده‌ای مملو از تنش و عدم قطعیت را برای ملت ایران رقم زده است.