تحقیقات میدانی اخیر، الگوی نوینی را در استراتژی دفاعی جمهوری اسلامی آشکار ساخته است؛ جانمایی گسترده پایگاه‌های نظامی و ادوات جنگی در دل مناطق مسکونی. این رویه، که گستره‌ای دست‌کم ۷۰ نقطه را در بر می‌گیرد، در پاسخ به تهدیدات خارجی، به‌ویژه از سوی ایالات متحده و اسرائیل، اتخاذ شده است. بهره‌گیری از زیرساخت‌های شهری و فضاهای عمومی برای اهداف نظامی، عاملی کلیدی در این تاکتیک محسوب می‌شود. این اقدام، که فراتر از مراکز آموزشی و تفریحی صرف است، فضاهای عادی شهری را به مراکزی با کاربری دوگانه تبدیل کرده است. از منظر تحلیلی، این رویکرد، یک استراتژی "مقاومت فعال" را منعکس می‌کند که هدف آن افزایش هزینه‌های درگیری برای طرف مهاجم و کاهش آسیب‌پذیری نیروهاست. با این حال، گنجاندن تأسیسات نظامی در مناطق غیرنظامی، سپر انسانی ناخواسته‌ای ایجاد کرده و ریسک تلفات غیرنظامی را در صورت بروز منازعه به شدت افزایش می‌دهد. جامعه بین‌المللی با دقت تحولات مربوط به حفاظت از غیرنظامیان را رصد خواهد کرد. این استراتژی، با وجود مزایای احتمالی نظامی، پیامدهای حقوق بشری قابل تأملی به همراه دارد.