با تشدید گمانهزنیها پیرامون جانشینی علی خامنهای، نقش مجتبی در شبکههای امنیتی بیت رهبری، سپاه پاسداران و دستگاههای اطلاعاتی بیش از پیش مورد واکاوی قرار گرفته است. این شبکهها، که ریشه در دوران جنگ ایران و عراق دارند و از چهرههایی چون قاسم سلیمانی و حسین طائب شکل گرفتهاند، در سرکوب تجمعات مردمی، بازداشت مخالفان و محدودسازی فضاهای مدنی نقش محوری دارند.
بررسیها نشان میدهد که این نفوذ گسترده، تنها به حوزه امنیتی محدود نمیشود؛ بلکه بنیادهای اقتصادی و شرکتهای شبهدولتی تحت هدایت این حلقه، بخش قابل توجهی از منابع مالی کشور را در اختیار گرفتهاند.
این ارتباطات تنگاتنگ، بهویژه در اعتراضات سراسری سالهای ۱۳۸۸، ۱۳۹۸ و ۱۴۰۱، نمود یافته است. در وقایع سال ۱۳۸۸، نقش او در مهندسی انتخابات و فرماندهی سایه سرکوب معترضان از سوی رسانههای بینالمللی برجسته شد. متعاقباً، در اعتراضات آبان ۱۳۹۸، وزارت خزانهداری آمریکا نام او را در فهرست تحریمها قرار داد و فعالیتهایش را در راستای اهداف بیثباتکننده و سرکوب داخلی ارزیابی کرد.
در تحولات سال ۱۴۰۱، گزارشهای متعددی از حضور او در جلسات امنیتی و تقدیر از نیروهای سرکوبگر منتشر شد، که با شعارهای اعتراضی مردم علیه او نیز همراه بود. این تحولات، تصویر روشنی از نقش او به عنوان یکی از مهرههای کلیدی در حفظ سازوکارهای قدرت در ایران ارائه میدهد.
