ترامپ با یادآوری نقش برجسته آمریکا در تأمین امنیت و هزینه‌کرد نظامی در چارچوب ناتو، بر این نکته تأکید کرده که این پیمان در بزنگاه‌های کلیدی، به‌خصوص در مقوله مقابله با ایران، حمایت عملی و نظامی لازم را از واشینگتن دریغ ورزیده است. او معتقد است که این عدم همراهی، در شرایطی که آمریکا از منافع امنیتی گسترده‌ای در سطح بین‌المللی برخوردار است و مسئولیت قابل توجهی را در ناتو بر عهده دارد، رویکردی ناعادلانه محسوب می‌شود.

از نگاه من، این اظهارات ترامپ بیش از آنکه صرفاً انتقادی بر سياست خارجی باشد، بازتابی از رویکرد "معامله‌گری" او در روابط بین‌الملل است. وی به روشنی بر لزوم سودمندی دوطرفه در پیمان‌های امنیتی تأکید دارد و انتظار دارد که منافع حاصل از مشارکت در اتحادها، میان تمامی اعضا به صورت عادلانه توزیع شود. در این چارچوب، عدم ایفای نقش کافی از سوی ناتو در قبال تهدیداتی که مستقیماً منافع آمریکا را تحت تاثیر قرار می‌دهد، نشان‌دهنده ناکارآمدی ساختاری یا اولویت‌بندی متفاوت اعضا تلقی می‌گردد. این مسئله می‌تواند هشداری برای دیگر متحدان آمریکا باشد که در صورت عدم بازنگری در تعهدات خود، ممکن است با تعدیل رویکرد واشینگتن در قبال پیمان‌های مشترک مواجه شوند.