سال گذشته، شاهد تنشهای عمیقی میان مردم و حاکمیت بودیم؛ اعتراضات مردمی در نقاط مختلف کشور، بازتابدهنده نارضایتیهای فزاینده و خواستههایی فراتر از مسائل روزمره بود. در این میان، وقایع اعتراضی دیماه ۱۴۰۴، نقطه عطفی قابل توجه محسوب میشود که با واکنشی قاطع از سوی نهادهای امنیتی، همراه با سرکوب گسترده و بازداشتهای پرتعداد روبرو شد.
در واکنش به موج اعدامها، کارزار "سهشنبههای نه به اعدام" در سراسر زندانها، از ابتدای سال ۱۴۰۴، شکل و شمایلی گستردهتر به خود گرفت و به نمادی از مبارزه مستمر زندانیان سیاسی علیه مجازات مرگ تبدیل شد. همزمان، یاد و خاطره جانباختگان راه آزادی، که در این دوره به جامعه پیوستند، در حافظه جمعی زنده مانده و تصویری از سالی سرشار از ایستادگی در برابر سرکوب را ترسیم میکند.
به نظر میرسد نهادهای حاکم، در مواجهه با بحرانهای داخلی و خارجی، اعدام را به عنوان حربهای برای مهار ناآرامیها و ایجاد وحشت در جامعه به کار گرفتهاند. اما این رویکرد، به جای خاموش کردن صدای اعتراض، موجب افزایش حساسیت عمومی نسبت به وضعیت حقوق بشر و زندانیان سیاسی شده است. نوروز امسال، در بستر این واقعیتها، بیش از هر زمان دیگری، معنایی از مقاومت و همبستگی را با خود به همراه دارد.
