در رویدادی که اندوه از دست دادن یک استعداد درخشان را زنده کرد، پدری داغدار، کمربند قهرمانی پسر اعدام‌شده‌اش را در نخستین روز بهار ۱۴۰۵ بر مزار او به نمایش گذاشت. این اقدام تأثیرگذار که به دست مهدی محمدی، پدر صالح محمدی، قهرمان کشتی، انجام شد، یادآور تراژدی از دست رفتن جوانی پر امید بود. انتخاب روز آغازین سال نو، که نماد تجدید و آغاز دوباره است، تلخی فقدان را دوچندان ساخت و این میراث ورزشی را به نمادی از آرزوها و استعدادهای بر باد رفته بدل کرد. نمایش کمربند قهرمانی بر سنگ مزار، نه تنها ادای احترامی به یاد پسر، بلکه اعتراضی خاموش به بی‌عدالتی و پایانی ناخواسته برای یک ورزشکار برجسته است. از نگاه تحلیلی، این حرکت فراتر از یک یادبود شخصی است؛ فریادی نمادین برای عدالت و احقاق حقوق قربانیان سیستم قضایی است که فرصت شکوفایی را از نخبگان می‌گیرد. کمربند زرینی که باید نشانگر پیروزی در میادین باشد، اکنون بر مزار، قصه نبردی نابرابر و از دست رفتن سرمایه‌های انسانی را روایت می‌کند، این رویداد پرسش‌هایی جدی درباره مسئولیت اجتماعی در قبال جوانان مستعد و ضرورت بازنگری در رویه‌های قضایی را مطرح می‌سازد.