در دوره مسئولیت او در پلیس تهران، طرحهای موسوم به "امنیت اجتماعی" به اجرا درآمد که انتقادات گستردهای را به دلیل محدود کردن آزادیهای فردی و نقض کرامت انسانی، خصوصاً برای زنان، برانگیخت. وقایع سال ۱۳۸۸ و نقش او در فرآیندهای امنیتی که به بازداشتهای گسترده و حوادث تلخ در بازداشتگاههایی چون کهریزک منجر شد، بخشی تاریک از سوابق او به شمار میرود؛ حوادثی که پرسشهای جدی درباره مسئولیت فرماندهان ارشد در قبال نقض حقوق بشر مطرح میسازد.
رویکرد فرماندهی انتظامی تحت هدایت رادان، پیوسته بر تشدید کنترل و نظارت اجتماعی، از جمله اجرای اجباری حجاب، متمرکز بوده است. این رویکرد، که با مقاومت بخش بزرگی از جامعه و انتقادات جدی نهادهای حقوق بشری روبرو شده، از سوی کارشناسان، راهکاری موقت و سطحی برای مسائل ریشهای جامعه دانسته میشود که میتواند شکاف میان مردم و حاکمیت را عمیقتر کند.
از منظر تحلیلی، عملکرد احمدرضا رادان نمایانگر رویکردی است که در آن، حفظ اقتدار و کنترل بر حقوق بنیادین شهروندی اولویت دارد. این استراتژی، اگرچه ممکن است در کوتاهمدت نظم ظاهری را حفظ کند، اما در درازمدت، ثبات اجتماعی را به مخاطره انداخته و زمینهساز تنشهای عمیقتر در جامعه خواهد شد.
