از منظر تحلیلی، استمرار تمرکز بر تنگه هرمز در عصری که جهان به دنبال تنوع‌بخشی به مسیرهای تأمین انرژی است، ایران را در موقعیتی آسیب‌پذیر قرار می‌دهد. این وابستگی، به‌ویژه در دوران تشدید تنش‌های منطقه‌ای و بین‌المللی، می‌تواند بستری برای اعمال فشارهای بیشتر یا ایجاد اختلال در صادرات نفت ایران فراهم آورد. لذا، بازنگری اساسی در اولویت‌ها و راهبردهای کلان انرژی، نه تنها یک ضرورت اقتصادی، بلکه گامی حیاتی برای تقویت ثبات بلندمدت کشور و تثبیت جایگاه آن در بازار انرژی جهانی است. دستیابی به استقلال انرژی و کاهش وابستگی به گلوگاه‌های حساس، نیازمند رویکردی جامع‌تر، شامل سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های جایگزین، تقویت دیپلماسی انرژی و جذب سرمایه‌گذاری خارجی در بخش‌های نوآورانه است.