در گذر تحولات دیپلماتیک و توافقات منطقه‌ای، تثبیت موقعیت راهبردی ایران در تنگه هرمز، نگرانی‌های جدی را برای ثبات مسیرهای کشتیرانی بین‌المللی و تأمین انرژی جهان برانگیخته است. کارشناسان مسائل امنیتی نسبت به پیامدهای نادیده گرفتن قدرت فزاینده تهران در این آبراه کلیدی هشدار می‌دهند؛ چرا که این وضعیت می‌تواند به رسمیت شناخته شدن کنترل سپاه پاسداران بر شریان‌های تجاری جهان و افزایش چشمگیر هزینه‌های انرژی برای قدرت‌های اقتصادی و نظامی منجر شود. عبور سالانه حجم وسیعی از نفت و کالاهای حیاتی از این تنگه، آن را به یکی از مهم‌ترین نقاط اتکای اقتصاد جهانی بدل ساخته است. تهران با تکیه بر تسلط خود، اهرم فشاری قدرتمند در دست دارد که می‌تواند در صورت لزوم، جریان حیاتی تجارت را دستخوش تغییر کند. عدم واکنش قاطع جامعه جهانی به این واقعیت، نه تنها موقعیت منطقه‌ای ایران را مستحکم‌تر می‌سازد، بلکه به سپاه پاسداران اجازه می‌دهد با افزایش نفوذ بر تردد شناورها، بازارهای جهانی انرژی را تحت تأثیر قرار داده و منافع اقتصادی خود را تضمین کند. این روند، زنگ خطری برای بی‌ثباتی اقتصادی جهانی و تشدید تنش‌های ژئوپلیتیکی محسوب می‌شود. از منظر تحلیلی، سکوت در برابر این وضعیت، به معنای پذیرش تسلط یک قدرت منطقه‌ای بر یکی از حیاتی‌ترین شریان‌های جهان است که پیامدهای مستقیم و غیرمستقیمی بر اقتصاد کشورهایی با وابستگی بالا به واردات انرژی خواهد داشت. این امر می‌تواند توازن قدرت در خلیج فارس را تغییر داده و منافع قدرت‌های بزرگ را نیز به چالش بکشد. در نهایت، بیم آن می‌رود که هزینه‌های گزافی بر مصرف‌کنندگان جهانی تحمیل شود؛ چرا که هرگونه اخلال در جریان نفت از تنگه هرمز، به طور قطع قیمت‌ها را افزایش و تورم را تشدید خواهد کرد. مدیریت این بحران بالقوه، نیازمند رویکردی دیپلماتیک و هماهنگ بین‌المللی است تا از تبدیل شدن هرمز به اهرم فشار یکجانبه جلوگیری شده و ثبات تجارت جهانی تضمین گردد.