تحلیل تحریریه: آنچه در سال ۱۴۰۴ اتفاق افتاد، تنها محدود به سرکوب اعتراضات نبود، بلکه نشاندهنده رویکردی سیستماتیک در قبال اقلیتها و افرادی است که در چارچوب تعریف شده حکومت قرار نمیگیرند. خاموشی اجباری صداهای مخالف و سرپوش گذاشتن بر نقض حقوق اولیه، واقعیتی تلخ را برای جامعه ایران رقم زده است.
در بحبوحه اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴، شاهد ابعاد هولناکی از خشونت سازمانیافته علیه معترضان بودیم. بر اساس شهادت شاهدان عینی و اسناد موجود، نیروهای امنیتی با استفاده از سلاح گرم جنگی، به شکلی هدفمند به سمت معترضان و حتی رهگذران آتش گشودند. قطع گسترده اینترنت و انسداد خبری، تلاش برای پنهان کردن حقیقت تلخ جان باختن هزاران نفر را تسهیل کرد، اما شواهد میدانی و فیلمهای تأیید شده، عمق فاجعه را آشکار ساخت.
علاوه بر این، وضعیت معیشتی دشوار، شماری از شهروندان را به سمت مشاغلی چون کولبری و سوختبری سوق داده است. با این حال، متأسفانه شماری از این افراد نیز در مناطق مرزی و در پی تیراندازی جان خود را از دست دادهاند. این در حالی است که ۱۰۱ شهروند عادی نیز در خیابانها قربانی خشونت شدهاند و طبق گزارشها، ۹ زندانی نیز زیر شکنجه در بازداشتگاهها جان باختهاند.
