در اوج تنش‌های اجتماعی، دیوارهای شهر تهران به بستری برای بیان عقاید و شعارهای اعتراضی تبدیل شده‌اند. یکی از این اقدامات که اخیراً در شبکه‌های اجتماعی بازتاب گسترده‌ای داشته، خودنمایی جمله‌ای بر روی دیوار است که به صراحت اولویت آزادی بر هرگونه نگرانی از تخریب و ویرانی را مطرح می‌کند. این پیام جسورانه، نه تنها بیانگر دیدگاه بخشی از جامعه در خصوص اهمیت ارزش‌های بنیادین انسانی است، بلکه تلویحاً به وضعیت موجود و شاید سرکوب احتمالی اشاره دارد. تحلیلگران معتقدند چنین اقداماتی، هرچند کوچک، نشان‌دهنده ظرفیت بالای تاب‌آوری و بیان اعتراض در میان شهروندان است، حتی در شرایطی که ترس از عواقب احتمالی وجود دارد. این شعارنویسی‌ها در واقع فریادهایی خاموش هستند که بر جدال میان حفظ زیرساخت‌ها و دستیابی به آزادی‌های اساسی صحه می‌گذارند و پرسش‌های جدی را در افکار عمومی مطرح می‌کنند.