پس از وقوع حملات هوایی به یکی از پایگاه‌های نظامی در نزدیکی زندان مهاباد، زندانیان این مرکز با ابراز نگرانی از شرایط جنگی حاکم، دست به اعتراض زدند. این ناآرامی با ورود نیروهای ویژه به داخل زندان و استفاده از گاز اشک‌آور سرکوب شد. گزارش‌ها حاکی از آن است که این حادثه در روز سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۴ رخ داده است؛ زمانی که جنگنده‌ها، مواضع سپاه پاسداران را در مجاورت زندان هدف قرار دادند. در پی این حملات، زندانیان با برافروختن پتوها، اعتراض خود را نسبت به وضعیت پرمخاطره موجود به گوش مسئولین رساندند. اما این درخواست با واکنش خشونت‌آمیز نیروهای امنیتی و استقرار گاز اشک‌آور در محیط بسته زندان مواجه شد که نگرانی‌های جدی درباره سلامت زندانیان را برانگیخته است. از دیدگاه تحلیلی، این رویداد نه تنها مسئله امنیت زندانیان در شرایط بحرانی را برجسته می‌سازد، بلکه نحوه مواجهه با اعتراضات درون‌زندانی را نیز زیر سوال می‌برد. در چنین شرایطی، توجه به مفاد مصوبه ۲۱۱ شورای عالی قضایی، که بر لزوم حفظ جان زندانیان در اوضاع اضطراری تأکید دارد، بیش از پیش اهمیت می‌یابد. این مصوبه، اختیاراتی را برای مقامات قضایی در جهت آزادی مشروط، تبدیل قرار یا انتقال زندانیان به مکان‌های امن در مواقع جنگی پیش‌بینی کرده است که اجرای آن می‌تواند از تشدید تنش‌ها و نقض حقوق اولیه افراد در بازداشت جلوگیری کند.