این اقدام نظامی صرف، میتواند به آغازگر بحرانی تمامعیار تبدیل شود؛ پیچیدگیهای جغرافیایی و سیاسی منطقه، همراه با تاریخچهای مملو از درگیری، احتمال شعلهور شدن آتش فتنه را در نقاط مختلف افزایش میدهد. بدون شک، ورود مستقیم نیروهای خارجی به کشوری چون ایران، با توجه به جایگاه منطقهای آن، واکنشهای شدیدی را در پی خواهد داشت. این تحول، جغرافیای نظامی منطقه را دستخوش تغییرات اساسی نموده و بازارهای انرژی را با شوکهای جدی مواجه خواهد ساخت. نوسانات قیمتی در نفت و گاز، به عنوان شریان حیاتی اقتصاد جهانی، از محتملترین پیامدهای چنین درگیری گستردهای محسوب میشود.
تحریریه معتقد است، تمرکز بر تنشافزایی نظامی، به جای حل و فصل منازعات، تنها به تشدید بحران و ایجاد چرخههای جدید خشونت منجر خواهد شد. تجارب گذشته در خاورمیانه گواه این مدعاست که مداخلات نظامی خارجی، همواره پیامدهای پیشبینیناپذیر داشته و راهحلهای پایدار را به تاخیر انداخته است. بنابراین، ضروری است جامعه جهانی با دوراندیشی به اینگونه سناریوها نگریسته و اولویت را به دیپلماسی و یافتن راهحلهای مسالمتآمیز بدهد.
