تمرکز اصلی تحلیل بر چرایی تشدید این روند و اهداف استراتژیک پشت اجرای احکام سنگین بوده است. سخنرانان این نشست، با استناد به شواهد تاریخی و واقعیت‌های جاری، افزایش ناامنی و توانمندی معترضان را محرک اصلی اتخاذ رویکردی مبتنی بر اعدام دانسته‌اند؛ استراتژی‌ای که در عمق خود، از ترس فلج‌کننده از دست دادن کنترل و خاموش کردن صدای مخالفان نشأت می‌گیرد.

شیرین نریمان، با تکیه بر تجربیات شخصی و درگیری‌های طولانی‌مدت با دستگاه قضایی و امنیتی، بر نقش اعدام به مثابه ابزاری برای ایجاد رعب و وحشت فراگیر در جامعه صحه گذاشته است. او تأکید کرد که عدم اطاعت از خواسته‌های ناروای حکومت و مقاومت در برابر فشارها، عامل اصلی صدور این احکام برای تعداد قابل توجهی از فعالان سیاسی بوده است. مقایسه این وضعیت با دوره‌های پیشین سرکوب، مانند اعدام‌های سال ۶۷، نشان از هراس عمیق حاکمان از نیروهای مقاومت دارد.

محمود امیری‌مقدم، رئیس سازمان حقوق بشر ایران، نیز ضمن تأیید این روند، اعدام را یکی از ابزارهای اصلی سرکوب در تاریخ معاصر ایران دانسته است. وی به موارد متعددی اشاره کرد که در آن‌ها زندانیان، پس از گذراندن ماه‌ها در سلول‌های انفرادی و تحمل شکنجه‌های طاقت‌فرسا، مجبور به پذیرش اعترافات اجباری شده‌اند؛ اعترافاتی که فاقد هرگونه اعتبار قانونی بوده و اساس صدور احکام اعدام را تشکیل می‌دهند. این رویه، ابعاد حقوقی و اخلاقی فاجعه را عمیق‌تر کرده و نشان از تلاش نظام‌مند برای خاموش کردن هرگونه صدای اعتراض و جلوگیری از شکل‌گیری جنبش‌های اعتراضی دارد.