تحولات اخیر منطقه و جهان، بار دیگر، پرسشبرانگیز بودن رویکرد دیپلماتیک و سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران را در کانون توجه قرار داده است. در حالی که مقامات نظام همواره بر رویکرد "پایداری" و مقاومت در برابر فشارهای خارجی تأکید دارند، زمزمههایی مبنی بر لزوم گشودن باب مذاکره با غرب و برخی قدرتهای منطقهای نیز در محافل کارشناسی و سیاسی شنیده میشود. این دوگانگی در مواضع، در شرایطی که چالشهای اقتصادی و اجتماعی داخلی نیز رو به افزایش است، تنش فزایندهای را در میان طیفهای مختلف سیاسی و اجتماعی پدید آورده و آینده سیاست خارجی ایران را در هالهای از ابهام فرو برده است.
دوگانه درونی نظام؛ از شعار پایداری تا نجواهای گفتوگو در سایه تحولات جهانی
