در سال گذشته، رسانه‌های دولتی ایران، اعترافات اجباری ده‌ها شهروند از جمله فعالان مدنی، زندانیان سیاسی اقلیت‌های قومی، و افراد متهم به جاسوسی را پخش کردند. اسامی متعددی چون مهران بهرامیان، مجاهد کورکور، اعضای خانواده مقدم، و حبیب دریس در این زمره قرار دارند. این اعترافات نه تنها به عنوان مدرک اصلی در دادگاه‌ها به کار می‌روند، بلکه متهمان را مجبور به بازگویی روایت‌های از پیش تعیین شده می‌کنند.

پس از صدور حکم، این اعترافات مجدداً برای توجیه اعدام‌ها و القای وحشت در جامعه مورد استفاده قرار می‌گیرند. این تاکتیک، مصداق بارز نقض حقوق بشر و رویکردی برای سرپوش گذاشتن بر ناکارآمدی‌ها و ایجاد روایتی یک‌سویه است. پارلمان اروپا نیز در ژانویه ۲۰۲۳، این اقدامات را به شدت محکوم کرد و بر لزوم رعایت موازین حقوقی بین‌المللی تأکید نمود.