تحلیلگران حقوق بشری و رسانههای مستقل معتقدند که سرکوب دادخواهان، نادیده گرفتن حقوق اساسی آنان است و تلاشی برای خاموش کردن صدای حقیقت و تحریف تاریخ وقایع محسوب میشود. این رویکرد به جای ایجاد اعتماد، شکاف میان حاکمیت و مردم را عمیقتر کرده و پیامدهای ناگواری را به دنبال خواهد داشت. به نظر میرسد راهبرد کنونی، نه پاسخگویی، بلکه پاک کردن صورت مسئله و ایجاد فراموشی اجباری است.
آینده دادخواهی برای خانوادههای قربانیان در هالهای از ابهام قرار دارد؛ فقدان شفافیت و تهدیدهای مداوم، امید به دستیابی به عدالت را کمرنگ کرده است. با این حال، مقاومت و تلاش خانوادهها برای بازگو کردن حقیقت، هرچند دشوار، ادامه دارد و صدای آنها، گرچه ضعیف، امید به روشنگری و احقاق حق را در جامعه زنده نگه میدارد. این مطالبه برحق، گامی اساسی در جهت شفافیت و جلوگیری از تکرار چنین فجایعی در آینده خواهد بود.
