پاکیزستان، به عنوان یک واسطه‌ی میانجی، همچنان نقش خود را در انتقال پیام‌ها و درخواست‌های طرفین ایفا می‌کند. این رویکرد نشان می‌دهد که اگرچه موضع تهران در مذاکرات مستقیم و حضوری، قاطع و شرطی است، اما تلاش‌ها برای حفظ خطوط ارتباطی و تبادل پیام‌ها به منظور جلوگیری از تشدید احتمالی تنش‌ها، همچنان ادامه دارد. این پیام‌رسانی غیرمستقیم، می‌تواند فرصتی برای طرفین باشد تا مواضع خود را بدون نیاز به حضور مستقیم و درگیر شدن در حساسیت‌های مذاکرات رسمی، منتقل نمایند. تحلیل این موضع‌گیری نشان می‌دهد که تهران در حال حاضر، بر تقویت بنیه دفاعی و اقتصادی خود تمرکز کرده و هرگونه مذاکره را مشروط به ایجاد شرایطی می‌داند که اراده‌ی ملی و اقتدار کشور را خدشه‌دار نسازد. از این منظر، "محاصره دریایی" نمادی از فشارهای همه‌جانبه است که رفع آن، پیش‌شرط ورود به هرگونه گفتگو تلقی می‌شود. این استراتژی، نشان‌دهنده‌ی تلاشی برای بازتعریف نقش ایران در عرصه بین‌الملل و پیگیری منافع ملی با رویکردی محتاطانه و مبتنی بر اصول است.