در حال حاضر، فضایی آمیخته با ملاحظات امنیتی و نظامی بر ورزش حاکم شده است. ورزشکاران، که عموماً نمایندگان فرهنگی جوامع خود محسوب میشوند، ناخواسته درگیر تنشهای سیاسی شده و برخی در شرایطی قرار گرفتهاند که ناچار به اتخاذ تصمیمات دشوار برای تضمین آینده حرفهای و شخصی خود، از جمله اقدام به درخواست پناهندگی، شدهاند. این پدیده، زنگ هشداری جدی برای چشمانداز توسعه ورزش کشور به شمار میرود.
باشگاههای برجسته، همچون تراکتور که در رقابتهای قارهای حضور دارند، اکنون با چالشهای مدیریتی و فنی ناشی از این جو پرتنش روبرو هستند. تلاش برای برتری در عرصههای بینالمللی، با عدم اطمینانهای منطقهای، به مانعی مضاعف تبدیل شده است. در سوی دیگر، پروژههای عظیم سرمایهگذاری در بخش ورزش در منطقه خلیج فارس، با ریسک عدم قطعیتهای سیاسی مواجه گشته و آینده طرحهای بلندپروازانه ورزشی در هالهای از ابهام قرار گرفته است. این شرایط، ضرورت بازنگری اساسی در راهبردهای کلان ورزشی را نمایان میسازد؛ ورزشی که باید مظهر همبستگی باشد، اکنون خود قربانی تنشهای سیاسی شده است.
