اکنون این سوال مطرح است که آیا توجه ناگهانی به این موضوع، صرفاً یک مانور رسانه‌ای گذرا خواهد بود یا می‌تواند سرآغازی برای یک رویکرد جدی‌تر و پایدارتر در قبال نقض حقوق بنیادین در ایران باشد؟ آیا صدای اعتراض کسانی که در سکوت رنج می‌برند، سرانجام در مجامع بین‌المللی شنیده خواهد شد؟