از منظر یک دیدگاه تحلیلی، طرح موسوم به «توافق بزرگ» می‌تواند نقطه عطفی حیاتی در روابط ایران و آمریکا محسوب شود؛ چرا که تمرکز را از دغدغه‌های صرفاً امنیتی و سیاسی به سمت منافع اقتصادی مشترک سوق می‌دهد. این رویکرد، در صورت موفقیت، می‌تواند تأثیرات چشمگیری بر پایداری منطقه‌ای و رشد اقتصادی ایران داشته باشد. با این حال، مسیر دستیابی به چنین تفاهمی قطعاً با موانع متعددی، از جمله مخالفت‌های داخلی در هر دو کشور و فشارهای احتمالی بین‌المللی، همراه خواهد بود. گام‌های اولیه‌ی هرگونه گشایش اقتصادی در ایران، نیازمند ارزیابی دقیق توانمندی‌ها و نقاط ضعف داخلی و همچنین درک عمیق از سازوکارهای حاکم بر اقتصاد جهانی است. در نهایت، آنچه ونس آن را «ادغام در اقتصاد جهانی» می‌نامد، به توانایی ایران در انطباق با الزامات و استانداردهای بین‌المللی بستگی خواهد داشت.