تحلیلهای اولیه نشان میدهد که بخش قابل توجهی از زندانیان انتقالیافته به انفرادی، از اعضای فعال پویش «سهشنبههای نه به اعدام» بودهاند. این جنبش اعتراضی که به مدت تقریبی ۱۱۴ هفته با اعتصاب غذا همراه بوده و در اعتراض به مجازات اعدام و شرایط نامناسب زندان شکل گرفته، اکنون هدف فشارهای تازهای قرار گرفته است. اعتصاب غذای این زندانیان، که نمادی از مقاومت در برابر احکام اعدام و نقض حقوق بنیادین بوده، اکنون با انزوای اجباری و قطع ارتباط، با چالشهای جدیتری روبرو شده و ابهام در مورد ادامه آن و وضعیت جسمانی شرکتکنندگان، اذهان را به خود مشغول کرده است.
از دیدگاه تحریریه، انزوا و انتقال به سلول انفرادی، تاکتیکی آشنا برای سرکوب فعالان و زندانیان سیاسی است که با هدف ایجاد انزوا، تشدید فشار روانی و جلوگیری از انتشار اخبار داخلی زندان صورت میگیرد. این رویکرد، مغایر با اصول حقوق بشر بینالمللی، شامل حق برخورداری از حداقل امکانات پزشکی، دسترسی به خانواده و وکیل، و اصل مصونیت از رفتار غیرانسانی است. قطع کامل ارتباطات، ضربوشتم گزارششده و سوابق طولانی انفرادی و محرومیت از درمان برای برخی از این زندانیان، هشداری جدی در خصوص نقض فاحش حقوق اساسی آنان محسوب میشود.
