این گشایش تدریجی، بیش از آنکه یک مسئله فنی تلقی شود، بازتابی از اولویت‌بندی‌های کلان در سیاست‌گذاری‌های علمی کشور است. در دنیای امروز که پیشرفت علم به سرعت در حال تحول و همکاری‌های جهانی نقشی حیاتی ایفا می‌کند، محدود کردن دسترسی به منابع بین‌المللی، مسیری خلاف توسعه پایدار علمی به شمار می‌آید. هرچند شروع این روند با تمرکز بر جامعه علمی، درکی از اهمیت پژوهشگران را نشان می‌دهد، اما چالش اصلی در چگونگی بسط این دسترسی به سطوح دیگر دانشگاهی و پرهیز از ایجاد تبعیض‌های نوین نهفته است. شفافیت در معیارهای اجرایی، سرعت عمل و برنامه‌ریزی برای پوشش کامل جامعه دانشگاهی، از عوامل کلیدی موفقیت و پذیرش عمومی این طرح محسوب می‌شود. هدف نهایی باید تضمین این باشد که این دسترسی، ابزاری برای ارتقاء کیفیت آموزش و پژوهش باشد و نه عاملی برای تشدید شکاف‌های موجود.